Als je kids er maar tip top uit zien… toch?

Als je kids er maar tip top uit zien… toch?

Begin juli zijn wij een week naar Landal geweest. Een vakantiepark in Midden-Limburg, waarvan ik nooit gedacht dat ik daar nog eens naar zou snakken! Maar als je eenmaal kids hebt verandert je perspectief. Zeker met een newborn. Je wil gewoon weg, punt. Niet te lang in de auto zitten en uitrusten. Dat uitrusten, dat is nog een dingetje. Eigenlijk draait alles gewoon door zoals thuis, maar dan wel zonder de verplichte wasjes, de eeuwige drang om ergens in huis iets uit te zoeken of op te ruimen en zonder tv (verbod van Taeke). Manlief heeft met mijn goedkeuring het park uitgezocht. De locatie? Vlakbij Roermond… Shit! Zei ik in mijn kennismaking met jullie iets over shoppen tijdens vakanties? I could eat my heart out mensen, echt, de outlet was een kwartier rijden.

Dat we de dag na aankomst direct naar de outlet zouden gaan was niet gepland, maar ik was de (splinternieuwe) zwembroek van Laurens vergeten dus we moesten wel. Geslaagd, uiteraard, maar niet voor mijzelf. Op de een of andere manier lukt mij dat niet. Ik ben zelfs een ochtend ‘uit shoppen’ gestuurd om rustig te kunnen snuffelen, maar helaas. Mijn reuzenaankoop? Een geurkaars en geurstokjes van Ralph Lauren (wel super lekker!). Goed voor de geldbuidel, dat dan weer wel. Zoveel geld heb ik stiekem ook weer niet om uit te geven, maar dat is weer een heel ander onderwerp.
Ik winkel nagenoeg alleen voor de kinderen tegenwoordig. Dat vind ik t leukst en het makkelijkst (hoewel, voor Claire is het nog wel een dingetje zo op de groei). Ook ons dagje Dusseldorf mondde uit in een tas vol Jacadi kleertjes, een van mijn favoriete kindermerken. Ik heb een zwak voor merken die in Nederland niet (of niet makkelijk) verkrijgbaar zijn. In een week tijd een paar honderd euro armer aan kinderkleding. Hopsa, weer schoenen in een maatje groter en polo’s voor Laurens (daarvan heeft hij nooit genoeg) en natuurlijk doorgroeispul voor de jongedame…. Ik heb toevallig gisteravond weer de kledingkast van Laurens opgeruimd en kwam tot de conclusie dat er ook weer nieuwe lange broeken nodig zijn. Operatie ‘vindt nette broek voor zoon’ gaat dus ook weer snel van start. Hell yeah!

Happy me dus, ik vind t super leuk, maar soms wel met een bitter smaakje. Voor mijzelf winkelen is gewoon lastig. Ik ben in de afgelopen decennia zo aangekomen dat ik bij de reguliere winkels nog maar moeilijk goed zittende kleding kan vinden die ik ook nog eens leuk vind. Voor wie het nog niet door heeft; ik ben een nogal volle tante. Inmiddels staat de teller ergens nét in de 3 cijferige hoek (dat ik dit openlijk toegeef is een héél groot ding!) en ik heb er simpelweg last van. Ik kom hier nog een keer uitgebreider op terug, maar kort gezegd is het nu fysiek en ook mentaal ‘een ding’. Daarnaast kan ik mij gewoonweg niet kleden zoals ik mij het liefst kleed. Ik ben dol op tijdlooze, klassieke spulletjes. Mijn kledingkast (of eigenlijk de grote inbouwkast bij mijn ouders) ligt vol met getailleerde Oxford shirts en polo’s, chino’s (model broek) en lamswollen truien in diverse kleuren van de leukste merken (beetje saai eigenlijk, maar dit zijn echt basics voor mij). Ze liggen te wachten tot ze weer aan t werk mogen, maar ik vrees dat de motten inmiddels hun buikje rond hebben gegeten. Heerlijk voor de motten, maar zonde van mijn kleding en voor mij!  Ik koop de laatste jaren broeken bij C&A, draag basic truitjes van de HEMA en altijd onder het mom van ‘ja, maar het is het zo zonde als ik iets duurs heb gekocht en ik pas het maar een paar maanden’. Maar de realiteit is dat ik al menig mooi item jaren had kunnen dragen, terwijl de goedkope dingen in no time in een prullenbak zijn verdwenen door gaten of uitlubbering. Damn, hoe irritant!

Toch is het een sport om er zo stijlvol mogelijk uit te zien met een niet al te groot budget, lastige maat en kritische smaak. Het fijne is dat ik een neus heb voor koopjes en ik op de meest gekke plekken en momenten ergens tegenaan loop. Het kost mij alleen wel veel tijd. Tijd die ik nu met twee kindjes stiekem niet meer heb. Online winkelen is een optie, maar op de een of andere manier is er voor mij altijd een drempel. Wat als het niet past? Dan moet ik alsnog naar een winkel of de boel terugsturen. Lijkt mij zo onhandig! Ik sponsor  tot nu toe dus nog gewoon de fysieke winkel. Ik kies standaard voor basisstukken in zwart of donkerblauw, combineer deze met een mooie shawl of leuke sieraden en kies voor goede nette schoenen. ‘Schoenen maken de man’ zeggen ze toch? Ik moet mijn kast inmiddels hoognodig nalopen en veel oude dingen weg doen. A big thing, want zo zie ik wel heel duidelijk dat ik vrij weinig heb om aan te trekken ‘and that hurts’! Ik heb mijzelf nu voorgenomen alleen nog maar hoognodige dingen te kopen tijdens mijn weg naar mijn ‘gezonde ik’. Iedere maand zet ik geld apart en als ik een tussendoel heb bereikt mag ik iets moois kopen waar ik ook na het afvallen iets mee kan. Hopelijk kan ik dan snel weer in mijn eigen kledingkast ‘winkelen’ en zonder ergernis in een paskamertje voor de spiegel staan!!
Ik ben vast niet de enige met een lastig lijf en het maakt mij nieuwsgierig… Hoe winkelen jullie eigenlijk? En wat voor kleding kiezen jullie om je fijn en tevreden te voelen met jezelf?


Eén gedachte over “Als je kids er maar tip top uit zien… toch?

  1. Ik winkel dus ook niet voor mezelf. Sowieso nu ik weer aan t afvallen ben. Heb wel met mezelf afgesproken dat als ik m’n gewicht van voor de zwangerschap bereikt heb (dan ben ik er nog niet maar is een begin) dan mag ik weer shoppen voor mezelf. Echt shoppen. Want heb momenteel niet zoveel wat ik aan kan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *